W rzeczywistości jednak nie doszło do tego.

W 1938 roku komitet ogłosił zamiar wycofania się ze wspierania poszczególnych konstruktorów, gwarantując pieniądze jedynie najlepszemu z nich. W odpowiedzi wysunięte zostały zastrzeżenia, iż nie można rozpocząć budowy zwycięskiego samochodu Grand Prix bez gwarancji finansowych. Po wygraniu Grand Prix Pau i Grand Prix Corku, Delahaye był przekonany, iż otrzyma pieniądze na opracowanie modelu 155. Zamiast tego pieniądze przekazano Talbotowi, którego właściciel – Anthony Lago – poprzestał na przekazaniu komitetowi swoich planów. W efekcie doszło do konfliktu, a Delahaye wycofał się z Grand Prix Francji. SEFAC zgłosił samochód na to Grand Prix z Chaboudem jako kierowcą mimo faktu, iż w samochodzie od 1935 roku nie wprowadzono większych zmian, wyłączając nowy, opływowy nos. Chaboud nie ustanowił czasu w kwalifikacjach, a z wyścigu wycofał się po dwóch okrążeniach w wyniku usterki mechanicznej.

Drugim wyścigiem, w którym uczestniczył SEFAC, było Grand Prix Pau 1939. Pojazd prowadził Jean Trémoulet, który wraz z Chaboudem wygrał 24h Le Mans 1938. Podczas kwalifikacji Trémoulet wjechał w żwir, ale mimo to ustanowił czas 2:14, będący najsłabszym wynikiem spośród wszystkich uczestników. Francuz odpadł z deszczowego wyścigu na 35.