dopiero za nim znajdował się przedni pokład z dwoma półmasztami ładunkowymi.
Stocznia w Saint-Nazaire musiała się przygotować do budowy tak wielkiego statku. Zbudowano więc nową, 310-metrową pochylnię oraz największy na świecie suchy dok Forme Écluse Joubert (350 na 50 m). Został uruchomiony w 1934 roku specjalnie na potrzeby wielkiego liniowca (dlatego nazywano go również „Dokiem Normandie”).
Stępkę położono w styczniu 1931, a wodowanie nastąpiło w październiku 1932 roku. Nowością był napęd, w którym zastosowano przekładnię elektryczną. Kotły podawały parę do czterech turbin o mocy 40 000 KM każda, te zaś napędzały prądnice prądu przemiennego, trójfazowego, o napięciu ok. 6000 woltów. Cztery silniki elektryczne o mocy 29 MW każdy obracały śruby statku. Turbiny, po osiągnięciu pełnej mocy, dawały 2400 obrotów na minutę, zaś synchroniczne silniki obracały się w stosunku 1:10, robiąc maksymalnie 240 obr./min. Prędkość obrotowa śrub napędowych była regulowana przez zmianę częstotliwości prądu zasilającego silniki. Manewry siłownią były zautomatyzowane i kierowane z dwóch pulpitów, każdego dla pary śrub. Ten rodzaj napędu eliminował wibracjeTe wystąpiły jednak podczas dziewiczej podróży i dopiero w Nowym Jorku awarię usunięto. i hałas, ale był bardzo kosztowny. Na samo uzwojenie silników zużyto 193 tony miedzi. Do dziś (r.