w przychodni chirurgicznej (do 88 roku życia).

Zasłużył się w dziedzinie chirurgii wprowadzając nowe metody operacyjne i najnowsze osiągnięcia techniki w zakresie narzędzi chirurgicznych. W bardzo krótkim czasie w 1908 r. opanował w Wiedniu radiologię i jako pierwszy sprowadził do Lublina aparat Roentgena, zaś w 1921 r. opracował własnej konstrukcji refleks-radiometr, służący do określenia promieni X, wytworzonych przez lampę Roentgena.

Pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.

Działalność społeczna Brał czynny udział w życiu społecznym i politycznym.

W okresie I wojny światowej był organizatorem i prezesem Związku Wojskowych Polaków w Okręgu Zakaukaskim. Po wojnie dwukrotnie radnym miasta Lublina, w 1930 r. został posłem na sejm z listy BBWR, z ramienia tegoż klubu został w 1931 r. członkiem Trybunału Stanu, w 1935 r. został senatorem IV kadencji. W działalności społecznej zajmował się sprawami szpitalnictwa, higieny, samorządu i kultury.

Był aktywnym działaczem, a przez cztery lata prezesem Izby Lekarskiej w Lublinie, a także zarządzie Naczelnej Izby Lekarskiej w Warszawie. Należał do komitetu redakcyjnego „Medycyny Społecznej i Klinicznej”.