Dmitrij Władimirowicz Skobielcyn (ros. Дмитрий Владимирович Скобельцын, ur. w Petersburgu, zm. 16 listopada 1990 w Moskwie) – rosyjski i radziecki fizyk.
Życiorys Urodził się w rodzinie profesora fizyki Petersburskiego Instytutu Politechnicznego. W 1910 ukończył komercyjną szkołę techniczną w Petersburgu, po czym rozpoczął studia na Wydziale Elektromechanicznym Petersburskiego Instytutu Politechnicznego, jednak po ukończeniu pierwszego semestru przeniósł się na Wydział Fizyczno-Matematyczny Uniwersytetu Petersburskiego, który ukończył w 1915. Od 1915 pracował w dziale fizyki tego uniwersytetu, jednocześnie od 1916 do 1926 wykładał w Piotrogrodzkim/Leningradzkim Instytucie Politechnicznym i 1915–1916 w Piotrogrodzkim Żeńskim Instytucie Medycznym. W 1922 został na krótko aresztowany przez Czekę, zwolniono go bez przedstawiania mu zarzutów. Od wczesnych lat 20. prowadził eksperymentalną działalność naukową. Od 1925 do 1938 pracował w Leningradzkim Instytucie Fizyko-Chemicznym (obecnie Instytut Fizyko-Techniczny imienia A.F. Ioffego). W 1929 przy pomocy komory Wilsona umieszczonej w polu magnetycznym, odkrył powstawanie pęków promieniowania kosmicznego. Od 1929 do 1931 jako delegat naukowy pracował w Instytucie Radowym i laboratorium im. Pierre’a Curie w Paryżu. Od 1938 pracował w Instytucie Fizyki im.