Budowę dwóch pierwszych niszczycieli, które otrzymały nazwy „Vouga” i „Lima”, zlecono w całości stoczni Yarrow, natomiast budowę trzech dalszych powierzono we współpracy z firmą Yarrow i pod jej nadzorem portugalskiej stoczni państwowej – arsenałowi marynarki w Lizbonie (Arsenal Naval do Lisboa). Siłownie (maszyny i kotły) dla nich dostarczała firma Yarrow, nosiły one też jej dalsze numery budowy.
Stępkę pod budowę pierwszych okrętów „Vouga” i „Lima” położono w stoczni Yarrow w 1931 roku, pod numerami budowy 1624 i 1625, a wodowano je w styczniu i maju 1933 roku. Stępki pod budowę kolejnej pary „Tejo” i „Douro” położono w Lizbonie w 1932 roku, lecz budowano je szybciej i kadłuby wodowano w maju i listopadzie 1933 roku. W 1933 roku położono stępkę pod budowę piątego okrętu „Dão”. W międzyczasie jednak podjęto decyzję o sprzedaży dwóch pierwszych budowanych w Portugalii niszczycieli Kolumbii, która poszukiwała okrętów w związku z wojną z Peru, do czego doszło po ich ukończeniu w 1934 roku. Dlatego w maju 1934 roku rząd Portugalii zdecydował o zamówieniu jeszcze pary okrętów w zamian za sprzedane, które otrzymały takie same nazwy „Tejo” i „Douro”. Wszystkie okręty otrzymały nazwy portugalskich rzek, podobnie jak wcześniejsze niszczyciele tego kraju.