Uzbrojenie Główne uzbrojenie artyleryjskie stanowiły cztery pojedyncze działa kalibru 120 mm (4,7 cala) Mk. G, o długości lufy L/50 (50 kalibrów), produkcji Vickers–Armstrong, osłonięte maskami ochronnymi, , podają błędnie w kontekście innych źródeł typowe brytyjskie działa Mk. IX L/45, z mylną informacją o strzelaniu amunicją zespoloną oraz mylną dla dział Mk. IX donośnością 19 500 m, odpowiadającą faktycznie działom L/50 (. Były to brytyjskie działa eksportowego modelu, o dłuższej lufie i większej donośności od typowych brytyjskich Mk. IX L/45. Rozmieszczone były klasycznie: na pokładzie dziobowym i rufowym oraz nad nimi w superpozycji na nadbudówce dziobowej i rufowej. Zapas amunicji wynosił po 140 pocisków na działo, w dwóch komorach amunicyjnych, na dziobie i rufie. Działa te strzelały amunicją z pociskami o masie 22 kg i ładunkami miotającymi w łuskach (działa typu QF) podają amunicję łuskową rozdzielnego ładowania. podaje działa typu QF – z ładunkami miotającymi w łuskach (nie precyzując czy była to amunicja rozdzielnego ładowania). podają naboje zespolone, lecz mylnie określają działo jako Mk. IX (które nie strzelało nabojami zespolonymi). Niektóre źródła wskazują na działa typu BL – z ładunkami miotającymi w workach (). Masa działa wynosiła 3396 kg (bez maski), a długość lufy 6000 mm.