Stwierdził przy tym, że „tylko z perspektywy czasu będziemy wiedzieć, czy zareagowaliśmy zbyt mocno czy zbyt słabo”. Według krytycznych komentarzy psychologów takich jak Vazire, czy , esej Gigerenzera był w pełnej wymowie jednak przedwcześnie optymistyczny i umniejszający powagę zagrożenia. W późniejszych wypowiedziach poruszał też temat łagodzenia lęku przed szczepieniami na tę chorobę, a techniki komunikacji jakie promuje w Harding Center były przywoływane jako potencjalne metody radzenia sobie z takimi obawami.

Wyróżnienia Odebrał m.in. nagrody American Association for the Advancement of Science (1991), Deutscher Psychologie Preis (2011), Communicator-Preis od Deutsche Forschungsgemeinschaft (2011) i Allais Memorial Prize in Behavioral Sciences (2019).

Otrzymał doktoraty honoris causa od Uniwersytetu w Bazylei (2007) i (2009).

Życie prywatne Od 1985 jest żonaty z , dyrektorką Instytutu Historii Nauki Towarzystwa Maxa Plancka. Poznali się ok. 1982 w trakcie projektu badawczego na temat historii statystyki, z udziałem Iana Hackinga, na który przyjechała jako dr historii nauki z Uniwersytetu Harvarda. Mają córkę. Jak wspominają, łączenie życia rodzinnego i kariery naukowej, z częstymi przenosinami między USA a Niemcami, wymagało od nich wiele współpracy i elastyczności, dopóki nie osiedli w Berlinie.