Kształt kopuł, będących charakterystycznym elementem architektury cerkiewnej, przybierał różne formy w zależności od regionu. W architekturze sakralnej: bałkańskiej (bizantyjskiej, serbskiej i bułgarskiej) – półokrągły rumuńskiej – stożkowaty, ostrosłupowy lub dzwonowy ruskiej – początkowo hełmu szyszaka (architektura nowogrodzka) stopniowo ewoluując w powszechnie znany kształt „cebulasty”, mający znaczenie zarówno symboliczne (płomienie świec lub gorejący płomień wiary), jak i praktyczne (powoduje zsuwanie śniegu, zmniejszając obciążenie pokrycia dachowego). mały|Cerkiew św. Pantalejmona w Skopje
Wnętrze cerkwi Wnętrze cerkwi dzieli się na: Przedsionek (pritwor) – część zachodnia świątyni; w starożytności przeznaczona dla katechumenów lub innych ludzi pozostających poza wspólnotą wiernych. Nawa – część środkowa świątyni; miejsce święte przeznaczone dla wiernych mieszczące: anałojczyk – stolik, na którym znajduje się ikona mały|Sobór św. Mikołaja w Waszyngtonie W Polsce cerkwie prawosławne zwykle nie mają ławek z wyjątkiem tych pod ścianami, co daje większą swobodę poruszania się wiernych niż w świątyniach katolickich i protestanckich.