560 km/h), lecz dzięki innemu położeniu środka ciężkości miał nieco lepszą stateczność podłużną, mniej był także prawdopodobny kapotaż przy lądowaniu. Z kolei w porównaniu z ŁaGG-3, znacznie bezpieczniejsze było zachowanie samolotu w korkociągu. W sierpniu zdecydowano skierować tę odmianę do produkcji i do ewakuacji w październiku zakład w Moskwie ukończył 51 samolotów w wersji myśliwca, a w grudniu zakład w Nowosybirsku dalsze 11 (były one mylnie nazywane w dokumentach zakładowych: "Jak-1").
Jak-7A W toku dalszej produkcji myśliwców Jak-7, wprowadzano na nich sukcesywnie drobne ulepszenia, oznaczając tę wersję Jak-7A. Najbardziej widoczną zmianą, wprowadzoną od 17. serii, było zlikwidowanie oszklenia tylnej kabiny, zastąpionego sklejkową osłoną, odchylaną na bok, przez co samolot nabrał charakterystycznej sylwetki, z długim "garbem" za kabiną. Z dalszych ulepszeń, między innymi od 16. serii na części samolotów montowano radiostacje. Od 19. serii wprowadzono chowane kółko ogonowe z pojedynczą osłoną i zakrywane w całości w locie koła podwozia głównego. Egzemplarz wzorcowy Jak-7A przeszedł badania państwowe w styczniu i lutym 1942. Dzięki polepszeniu aerodynamiki, samoloty tej wersji były nieco szybsze od Jaków-7, osiągając 571 km/h na wysokości 5000 m.