Około 1910 Pieńkowski zaczął utożsamiać motłoch z Żydami i przejawiać zaciekły antysemityzm. Jako nacjonalista ustosunkował się zarazem negatywnie do wartości chrześcijańskich. W 1910 toczył z Wincentym Lutosławskim, innym zwolennikiem myśli wschodniej, spór o „człowieka rasowego”. Po 1912 stał się obok Ignacego Okszy-Grabowskiego na łamach „Gazety Warszawskiej” i „Gazety Porannej 2 Grosze” czołowym eksponentem rasistowskiego poglądu na rzeczywistość społeczną. W komentarzu do wydania Hymnów Rigwedy przez Stanisława Franciszka Michalskiego w 1913 przeciwstawił „ducha aryjskiego”, którego utożsamiał z wolnością, dumą i szlachetnością, a także z odrębnością rasową każdego narodu, opartemu na „międzynarodowości” „duchowi semicko-chrześcijańskiemu”. Krytykował wpływ Kościoła katolickiego na rodzinę i państwo. Skamandryci dopatrywali się źródła jego poglądów religijnych we wpływie Houstona Stewarta Chamberlaina, a Jan Mosdorf wiązał go z . Pieńkowski głosił antyniemieckie tezy w nietzscheańskiej formie. W 1910 w felietonie dla „Gazety Warszawskiej” określił „sumienie chrześcijańskie” „zatrutym darem krzyżackim”.