W 1956 (po węgierskim powstaniu 1956 i sowieckiej interwencji) uciekł na zachód, do Londynu, gdzie został redaktorem węgierskiego czasopisma literackiego (Irodalmi Ujság).
W 1962 napisał i opublikował w Londynie (po angielsku) powieść autobiograficzną My Happy Days in Hell (Moje szczęśliwe dni w piekle), która została wydana również po francusku, niemiecku i w 1987 po węgiersku. W 1967 wyjechał do Toronto, następnie jeździł z odczytami po Kanadzie i USA. Jednocześnie był redaktorem węgierskich czasopism literackich. W 1980 r. opublikował w Nowym Jorku swoje wiersze.
W 1988 r. wrócił na Węgry, gdzie jego "zakazane" dzieła w końcu też mogły się ukazać. Wcześniej znano go na Węgrzech co najwyżej z wydań samizdatów tzn. nielegalnie powielanych "samo-druków" – w podziemiu literackim na terenie całego ujarzmionego przez ZSRR bloku wschodniego. W latach 1990 ukazały się nowe wydania zbiorków poezji. W 1994 otrzymał prestiżową nagrodę Kossutha. W roku 2000 wydał drugą część My Happy Days in Hell pt.