Niemniej książę początkowo nie rezygnował i, wyprzedzając wojska koronne, obsadził błyskawicznie zamek w Płocku. Jan Olbracht w przeciwieństwie do ojca nie chciał jednak odpuścić i kiedy w sierpniu 1495 wojska polskie przybyły do Płocka, Konrad III, zdając sobie sprawę z niemożności stawienia oporu, zrezygnował z walki. Zwycięskiemu królowi inkorporacja ziemi płockiej jednak nie wystarczyła i w lutym 1495 polecił księciu stawić się w Piotrkowie, gdzie dodatkowo go upokorzył odebraniem mu jako dziedzicznych posiadłości większości obszaru Mazowsza. Tylko w ziemi czerskiej Piastowie mieli panować dziedzicznie, reszta dzielnicy miała po śmierci Konrada zostać inkorporowana do korony.
W Piotrkowie ograniczono również możliwości Konrada realizacji polityki wewnętrznej, gdyż odtąd każdy szlachcic prowincji mógł w razie konfliktu z księciem odwołać się do decyzji króla. Decyzja ta w 1501 omal nie pozbawiła Konrada III władzy, kiedy to senat w królestwie wydał wyrok pozwalający na odebranie mu ziem dzierżonych dożywotnio za krzywdy wyrządzone przez księcia niejakiemu Radzymińskiemu.