Pokój umocniono projektem małżeństwa wnuka Jana Luksemburskiego – Jana, syna księcia Henryka XIV dolnobawarskiego i Małgorzaty Luksemburskiej – i córki Kazimierza, Elżbiety.
Wojna polsko-czeska
Wiosną 1345 książę świdnicki Bolko II Mały został najechany przez Jana Luksemburczyka. Kazimierz Wielki w odwecie uderzył w czerwcu na księstwo opawskie. W odwecie Jan Luksemburski wyprawił się na leżącą na Górnym Śląsku ziemię wodzisławską, tam stanął 29 czerwca 1345, obozem pod WodzisławiemIdzi Panic, Żory pod rządami Przemyślidów i Habsburgów:z badań nad historią miasta w latach 1327–1742, Żory 2002, s. 74., jednakże Kazimierz Wielki bitwy nie przyjął i wycofał się, co w kolei pociągnęło za sobą wyprawę czeską skierowaną na KrakówKazimierz Popiołek, Historia Śląska pod pradziejów do 1945 roku, Katowice 1972, s.52. 12 lipca 1345 roku Jan Luksemburski stanął pod Krakowem i oblegał go nieskutecznie przez osiem dni. W tym czasie Czesi zostali pobici pod Miechowem i Będzinem, w związku z czym Jan Luksemburczyk zmuszony był wycofać się spod Krakowa, a we wrześniu doszło do rozejmu między walczącymi stronami.