Około 1902 powrócił do kraju i ostatnie lata życia spędził w Warszawie. Początkowo pracował w kancelarii Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych. Następnie 4 października 1906 założył przy ulicy Nowy Świat 22 otworzył Wystawę Sztuk Pięknych prowadzoną przez własną firmę o nazwie „Salon Wołowskiego”. Celem tego przedsięwzięcia było prezentowanie dzieł sztuki szerszemu ogółowi społeczeństwa, w tym ludziom pracy, których nie stać było na odwiedzanie wystaw obrazów. Później jego działalność była określana jako Salon Artystyczny wzgl. Salon Sztuki, którego był właścicielem. Po powrocie do ojczyzny był niezrozumiały w nowej rzeczywistości, zmagał się problemami materialnymi, żył w odosobnieniu i rozczarowaniu. Przez artystów był ceniony za współprace, jednak bywał wyzyskiwany, a jego zaufania nadużywano. Odznaczał się nieposzlakowaną prawością i nieskazitelną uczciwością, wspierał ubogich. Pisał dramaty w języku polskim i francuskim (m.in. U progu życia, Pamiętniki z wojny, Zemsta). Sztuki pt. Gracze na Riwierze, Zwycięzcy uśmierzeni wystawiano w Nicei.

Piszącej pod pseudonimem jako „Jerzy Orwicz” Natalii Dzierżkównej zwierzył się słowami:

Zmarł 12 maja 1912 w Warszawie w wieku 69 lat. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie 14 maja 1912.