w stanie wilgotnym beżowobrązowy, czerwonobrązowy, ciemnobrązowy do oliwkowobrązowego, w stanie suchym jasnobrązowy do żółtawego. Powierzchnia jedwabiście włóknista z ciemnymi plamami lub ciemniejszymi zagłębieniami. Blaszki Początkowo szarobrązowe do beżowobrązowych, później rdzawobrązowe, często fioletowe, brzuchate, umiarkowanie gęste. Ostrza jaśniejsze i pofalowane. Trzon Wysokość 3,3–12 cm, grubość 0,3–1,6 cm, twardy, częściowo pusty, skręcony, stosunkowo sztywny, z pogrubioną podstawą i lekko zakrzywiony. Powierzchnia górą purpurowa, poza tym szarobrązowa, błyszcząca. Zasnówka żółto-brązowa, niewyraźna. Miąższ W kapeluszu na środku mięsisty, na brzegu cienki i kruchy, brązowo-żółty z oliwkowym odcieniem. W trzonie również biały, lekko fioletowy, włóknisty, kruchy. Cechy mikroskopowe Zarodniki rdzawobrązowe 8–9 × 5,5–6 μm, szeroko elipsoidalne, umiarkowanie lub lekko brodawkowate, raczej słabo lub umiarkowanie dekstrynoidalne.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie Cortinatius valgus w niektórych krajach Europy i w Ameryce Północnej. Najliczniejsze stanowiska podano na Półwyspie Skandynawskim. Do 2003 r.