Globalne kierunki epidemiologiczne Grzyby T. rubrum i T. mentagrophytes stały się głównymi gatunkami zakaźnymi, szczególnie w Indiach, Europie, Azji i Ameryce Północnej. W tych regionach przeprowadzono więcej badań, niż w jakiejkolwiek innej części świata. W innych regionach, takich jak Bliski Wschód i Afryka, rozmieszczenie dermatofitoz wykazuje odmienne tendencje. Na Bliskim Wschodzie najczęściej występującą dermatofitozą jest grzybica stóp, następnie grzybica skóry i grzybica ciała, gdzie E. occosum, T. rubrum i T. mentagrophytes są najczęstszymi czynnikami sprawczymi. Pierwotną postacią kliniczną grzybicy skóry u dzieci afrykańskich jest grzybica skóry owłosionej głowy, zwłaszcza u dzieci w wieku szkolnym. U dorosłych mieszkańców Afryki najczęstszym wskaźnikiem dermatofitozy jest grzybica ciała. Co ciekawe, w Afryce Północnej i Wschodniej pojawił się ostatnio gatunek zoofilny, M. canis. W Ameryce Południowej dermatofitozy i ich czynniki etiologiczne różnią się nieco od tych występujących w Brazylii. W Argentynie główną postacią grzybicy skóry jest tinea unguium, a następnie tinea capitis i tinea corporis. Głównym czynnikiem etiologicznym jest T. rubrum. Najczęściej izolowanymi czynnikami etiologicznymi w Kolumbii są T. rubrum, następnie T. mentagrophytes species complex i E. occosum.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dermatofity zoofilne · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.