thumb|150px Polska służba sanitarna w wojnie polsko-bolszewickiej – organizacja i działania służby sanitarnej w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Służba sanitarna rozpoczęła swoją działalność jeszcze przed oficjalnym powstaniem odrodzonego Wojska Polskiego. Jej podstawowym problemem był niedobór kadr medycznych, wyposażenia oraz medykamentów. Do wojska powołano wszystkich lekarzy (w tym lekarki), studentów i studentki medycyny oraz osoby legitymujące się przeszkoleniem sanitarnym w wieku 17–50 lat. 29 października 1919 dokonano podziału zakładów sanitarnych na stałe i ruchome (polowe). Pierwsze podporządkowane były DOGen., drugie podlegały dowództwom związków operacyjnych.
Organa naczelne służby sanitarnej
W pierwszych dniach listopada 1918 w strukturach Ministerstwa Spraw Wojskowych powołany został Departament Sanitarny na czele którego stanął gen. Bronisław Malewski. 12 listopada gen. Malewski wyznaczony został na stanowisko tymczasowego Naczelnego Lekarza WP oraz szefa służby sanitarnej wojsk. W tym czasie następowało stopniowe przejmowanie od armii zaborczych szpitali wojskowych. Pierwszym był Szpital Ujazdowski w Warszawie. Do końca roku przejęto kilkaset szpitali i dysponowano około 26 000 łóżkami szpitalnymi. W skład Departamentu Sanitarnego wchodziły sekcje: personalna kierowana przez ppłk.