Kadry służby sanitarnej thumb|200px|„Łapka” lekarzy Od początku istnienia służby sanitarnej w Wojsku Polskim borykała się ona z olbrzymim deficytem kadr medycznych, wyposażenia oraz medykamentów. Na początku 1919 zdecydowano się na wprowadzenie obowiązkowego poboru. Na podstawie dekretu Naczelnika Państwa z 16 stycznia powołano do czynnej służby wojskowej na czas wojny lekarzy dyplomowanych nie przekraczających 35 roku życia. Kolejny pobór odbył się w czerwcu i lipcu. W ten sposób do wojska trafiło około 4000 lekarzy i aptekarzy. Trzecia mobilizacja personelu medycznego miała miejsce w marcu 1920. Powołano wówczas wszystkich lekarzy i lekarki, studentów i studentki medycyny oraz osoby legitymujące się przeszkoleniem sanitarnym w wieku 17 do 50 roku życia. Ponadto na zasadzie zaciągu ochotniczego do wojska przyjmowano felczerów do 42 roku życia po odbyciu ośmiotygodniowego kursu ogólnowojskowego oraz kursu fachowego, nadając im stopnie podoficerskie.

Lekarze na mundurach nosili „łapkę” ciemnowiśniową, wypustka granatowa.