Do jej najsłynniejszych dzieł należą wiersze. Pierwsze powstały w 1731. Początkowo pisała z przeznaczeniem ody, pochwały, wiersze gratulacyjne i przemówienia na wesela oraz inne uroczystości, także do astronomiczno-meteorologiczno-ekonomicznego kalendarza podróży. Do podręcznego kalendarza kobiet z roku 1737 autorstwa Johanna Michaela Funcke napisała przedmowę. Aatakowała społeczną dominację mężczyzn, potępiała powszechne przekonanie, że kobiety to ludzie drugiej kategorii. Ze względu na niekonwencjonalne życie była uważana za outsiderkę. Miłość do przyrody, którą obserwowała podczas samotnych wypraw, odzwierciedlała seria wierszy o tematyce leśnej i łąkowej. Występowała przeciw ówczesnemu pojmowaniu roli kobiety, ograniczonym możliwościom kształcenia kobiet i instytucji małżeństwa, która, jej zdaniem, psuła szczęście i szlachetną wolność panny.
Za poetycki wzór uważała Christianę Marianę von Ziegler. W 1738, podobnie jak wcześniej mistrzyni, otrzymała honorowy tytuł poeta laureata na Uniwersytecie w Getyndze.