Czwarta faza Po zajęciu Czech przez Niemcy Vítkovické železárny uzyskały zarząd okupacyjny. Władze niemieckie nie ceniły ekspresjonistycznej architektury międzywojnia, a także samego Körnera, jako Żyda. Mimo to postanowiły rozbudować kolonię o około dwieście mieszkań. W latach 1941–1942 zrealizowano jedynie dwanaście domów z 48 mieszkaniami, reprezentujące styl III Rzeszy (tzw. Heimatbaustil). Na resztę zabrakło środków finansowych. Proste w formie budynki przy ulicach Jubilejní i Dvouletky wyposażone były w schrony przeciwlotnicze. Każde mieszkanie składało się z gabinetu, sypialni, kuchni, spiżarni, przedpokoju, łazienki i toalety.
Piąta faza W latach 1946–1947 po zachodniej stronie kolonii nastąpiła jej dalsza rozbudowa. Przy ulicy Dvouletky postawiono osiemnaście budynków, tzw. dvouletek (nazwa powzięta od czechosłowackiego gospodarczego planu dwuletniego). Obiekty zasiedlono w listopadzie 1947. Były to proste, identyczne, modernistyczne budynki ustawione w sześciu rzędach z dwupokojowymi mieszkaniami i balkonami. Fasady były w późniejszych dziesięcioleciach mocno zaburzone przez różne, drobne modernizacje.
Od 1947 do 1950 postawiono kolejne domy przy ulicach Mládeže i Edisonovej. Największe mieszkania dysponowały tutaj trzema pokojami. Obiekty wyposażono w ciepłą wodę i centralne ogrzewanie.