thumb|150px Polska służba weterynaryjna w wojnie polsko-bolszewickiej – organizacja i działania służby weterynaryjnej w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Z uwagi na dużą liczbę wykorzystywanych przez wojsko koni, służba weterynaryjna należała do ważniejszych służb Wojska Polskiego w okresie wojny. Szefowie służby weterynaryjnej funkcjonowali w strukturach kwatermistrzostwa związków operacyjnych oraz przy dowództwach związków taktycznych piechoty i jazdy. Jednocześnie powstały armijne składnice weterynaryjne i szpitale koni o numeracji tych związków operacyjnych, zaś przy dywizjach piechoty i brygadach jazdy – szpitale dla koni o numeracji odpowiadającej macierzystej formacji.
Konie w Wojsku Polskim Wojsko Polskie na froncie wykorzystywało prawie wyłącznie trakcję konną. Konie przeznaczone były przede wszystkim do taborów oraz dla kawalerii, a ich liczba ciągle wzrastała. Z końcem 1918 w linii znajdowało się około 20 000 koni, w maju 1919 już 95 000, zaś w szczytowym okresie rozwoju sił zbrojnych ich liczba wynosiła około 190 000, z tego 137 000 w formacjach frontowych.