(...) Kobiety, które do dzisiaj nie mają żadnej organizacji, nie mogły się nigdy zaangażować dla wielkiej sprawy. (...) Jesteśmy saintsimonistkami i właśnie dlatego cenimy indywidualizm. Na łamach 8-stronicowej gazety przeczytać można było: Nigdy więcej wojny, nigdy więcej narodowej konfrontacji, miłość dla wszystkich. Hasła te wynikały bezpośrednio z niedawnej rewolucji lipcowej. W redakcji pracowały głównie saintsimonistki. Zespół redakcyjny omawiał wspólnie wszystkie artykuły. Publikowano tylko treści przygotowane przez kobiety. Na łamach czasopisma Marie-Reine domagała się wolności w małżeństwie, a przede wszystkim równości kobiet z mężczyznami, co uważała za warunek konieczny prawdziwej wolności. Szeroko omawiała temat nierówności kobiet w pracy. Potępiała za niskie płace kobiet powodujące materialną zależność kobiet od mężczyzn. Walczyła o równość w edukacji. W 1833 domagała się publicznych szkół dla młodych dziewcząt z biednych rodzin. Nie udało się jej zwrócić uwagi polityków, więc zaczęła organizować wieczorne zajęcia dla kobiet. Uczestniczyła w kilku konferencjach zorganizowanych w Paryżu w 1833 i 1834 przez Stowarzyszenie Metod Edukacyjnych. Z czasem została jego członkinią.