Działała w okresie, kiedy położne musiały stawić czoła konkurencji ze strony chirurgów mężczyzn.
Po przeprowadzce do Londynu w 1754 Nihell umieściła reklamę swoich usług w „London Evening Post”. Dzięki temu odebrała ponad 900 porodów. W 1760 opublikowała swoją pierwszą książkę pt. Treatise on the Art of Midwifery. Setting forth various abuses therein, especially as to the practice with instruments: the whole serving to put all rational inquirers in a fair way of very safely forming their own judgment upon the question; which it is best to employ, in cases of pregnancy and lying-in, a man-midwife; or, a midwife. Skrytykowała w niej metodę odbierania porodu zaproponowaną przez Williama Smelliego opierającą się na użyciu kleszczy. Występowała przeciwko męskim położnym, których pozycja wzrosła wraz z rozpowszechnieniem się użycia instrumentów porodowych i przekonania, że kobiety nie są w stanie wykonać pracy położnej. Uważała, że przyrządy stosowane podczas porodów przynoszą dzieciom krzywdę. Optowała za naturalnymi metodami oraz pomocą żeńskich położnych, które cechowały się wiedzą, doświadczeniem, empatią i przytomnością umysłu większą niż mężczyźni. Przekonywała kobiety w ciąży, że to one mają prawo do decyzji o metodzie porodu, a nie położne. Doradzała, by po porodzie matki karmiły piersią.