Sięga do 750 m n.p.m.

Kwitnąć (tworzyć strobile) zaczynają rośliny już cztero- i pięcioletnie, przy czym w naturze rozwój jest z reguły wolniejszy. Nasiona zawiązują się łatwo, jeśli tylko w czasie pełnego rozwoju strobili żeńskich (kwitnienie rozpoznaje się po delikatnym rozchyleniu łuskowatych makrosporofili) dostępny jest pyłek męski. Stangeria jest jedynym przedstawicielem sagowców, w którego strobilach w czasie kwitnienia nie wzrasta temperatura. Pyłek przenoszony jest przez owady, przy czym wskazuje się także możliwość przenoszenia go przez wiatr, co podawane jest w wątpliwość. Zapylacze wabieni są zapachem przypominającym psujące się banany, co przyciąga różne owady, spośród których zapylenia dokonują zwykle łyszczynkowate. W odróżnieniu od innych sagowcowych stangeria nie jest przy tym związana z wąską ich grupą czy pojedynczym nawet gatunkiem, co umożliwia zapłodnienie i zawiązywanie nasion u roślin uprawianych na różnych obszarach. Po 6–10 miesiącach od zapłodnienia maskrosporofile się rozchylają i dojrzałe, jaskrawo zabarwione nasiona wypadają. W tej fazie strobile wydzielają też zapach opisywany jako „owocowy”. Nasiona stangerii spożywane są przez pawiany. Po rozłożeniu lub usunięciu mięsistej łupiny nasiennej kiełkowanie zaczyna się po ok. trzech miesiącach.