XIX wiek W XIX wieku nastąpił szczególny rozwój legendy o królu Zwonimirze, co przyczyniło się do późniejszego tworzenia artystycznych wizualizacji jego korony, która potem ustąpiła umacniającej się pozycji legendy o królu Tomisławie. Wkład w to miały działania Ivana Kukuljevića Sakcinskiego. W drugiej połowie XIX pojęcie korony Zwonimira odnosiło się do suwerenności Królestwa Chorwacji. W tym kontekście niematerialna korona chorwacka korona stała się tym, czym dla Węgrów korona św. Stefana, a dla Czechów korona Wacława. Tak też ziemie węgierskie nazywa się Krajami Korony św. Stefana, a czeskie - św. Wacława, gdyż w tym okresie korona (nawet niematerialna) oznaczała państwowość. W tym kontekście rozprawiał don Mihail Pavlinović w swoim dziele „Hrvatska misao (program)” z 1869:

„Pragniemy niepodległej Chorwacji, jako państwa i wspólnoty państwowej, jakkolwiek by było. Węgierską koronę uznajemy jako chorwacką koronę na tyle, na ile jest przez pewien zwyczaj połączona z koroną chorwacką dopóki noszą ją władcy z dynastii Habsbursko-Lotaryńskiej w roku 1527 dobrowolnie wybrani. Gdy ten ród wygaśnie, prawnie przestanie istnieć wspólnota tych koron, która rozdzieli się na dwie osobne korony. Dla Węgrów Stefana, dla Chorwatów Zwonimira.