Mąż popierał prawo Gay do wolności seksualnej, dlatego miewała różne romanse.
W 1840 małżeństwo próbowało założyć w Châtillon-sous-Bagneux szkołę dla małych dzieci, wysiłki te zakończyły się jednak niepowodzeniem z powodu braku środków finansowych i zbyt śmiałego planu, wyprzedzającego swoje czasy. Wysiłki ponowili w 1848–1849, ale bezskutecznie z powodu negatywnego nastawienia władz m.in. do aktywności kobiet i socjalistów.
Pozostawała w dobrych stosunkach z saintsimonianami, fourieristami i owenistami. W latach 40. XIX w. zarówno ona, jak i mąż, uważali się za komunistów.
Po rewolucji lutowej wraz z innymi kobietami – głównie Jeanne Deroin i Eugénie Niboyet – wysyłała listy i petycje do władz. Dążyła do zliberalizowania prawa rozwodowego i poprawy warunków pracy kobiet, a także finansowego wsparcia w tworzeniu restauracji, pralni i mieszkań dla potrzebujących kobiet. Została jednogłośnie wybrana delegatką kobiet drugiego okręgu do reprezentowania ich przed Rządem Tymczasowym. Kiedy powstały Warsztaty Krajowe, które oferowały pracę kobietom i mężczyznom, przez 10 dni była kierowniczką jednego z wydziałów. Została zwolniona, ponieważ doniosła o niekompetencji organów powołanych przez Komisję Luksemburską.