Służba propagandowa Wojska Polskiego powołana została w odpowiedzi na działania sowieckie, uznające propagandę za nie mniej ważny oręż niż akcje militarne. W strukturach podległych Ministerstwu Spraw Wojskowych od lipca 1919 propagandą zajmował się Departament Informacyjny, kierowany przez ppłk. Bogusława Miedzińskiego. Jednym z ważnych zadań departamentu było zwalczanie agitacji wywrotowej w szeregach wojska oraz prowadzenie kontrpropagandy. W lutym 1920 nastąpiła reorganizacja naczelnych organów wojskowych, a „propaganda” znalazła się w zainteresowaniu Oddziału II Informacyjnego Sztabu MSWojsk. Wchodząca w skład oddziału Sekcja Informacyjna miała w swojej strukturze Wydział Propagandy oraz Wydział Prasy.
Wydział Propagandy prowadził walkę z agitacją rewolucyjną za pomocą literatury i żywego słowa oraz utrzymywał kontakty z cywilnymi instytucjami społecznymi o pokrewnych celach i zadaniach. Organizował też specjalne akcje propagandowe, często we współdziałaniu z tymi instytucjami. Opracowywał także sprawozdania o stanie moralnym armii, informując przy tym o przebiegu i rezultatach poszczególnych działań bojowych na froncie. Sporządzał też meldunki o sytuacjach zaobserwowanych w czasie prowadzenia akcji propagandowych, a dotyczących stanu moralnego i politycznego żołnierzy.