Młode owocniki wydzielają silny, chemiczno-żywiczny zapach, według niektórych przypominający zapach pracowni dentystycznej, według innych zapach bagna zwyczajnego. Hymenofor Rurkowaty. Pory różnokształtne; okrągłe, kanciaste lub labiryntowate, w liczbie 2–4 na 1 mm. W młodych owocnikach są jasne, w starszych ciemne, często z rdzawymi plamami.
Występowanie i siedlisko Podano stanowiska późnoporki czerwieniejącej w Ameryce Północnej, Europie i Rosji. W 2015 r. liczbę znanych stanowisk w Europie oszacowano na 1000. Większość z nich znajduje się w Szwecji i Finlandii, choć jest prawdopodobne, że większa populacja jest w europejskiej części Rosji. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2020 r. podano 15 stanowisk, wszystkie w Białowieskim Parku Narodowym. Jedyne stanowisko poza tym parkiem podaje internetowy atlas grzybów. Późnoporka czerwieniejąca znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – gatunek zagrożony wymarciem, którego przeżycie jest mało prawdopodobne, jeśli nie przestaną działać czynniki zagrożenia. Od roku 1983 objęty ochroną ścisłą bez możliwości zastosowania wyłączeń spod ochrony uzasadnionych względami gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Norwegii, Finlandii, Słowacji, Czechach.