W Polsce pająk ten rzadko występuje, jedynie w Beskidzie Wschodnim w okolicach Przemyśla (stanowisko wątpliwe). Na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce jest umieszczany jest w kategorii gatunku narażonego na wyginięcie (VU – Vulnerable), a w niemieckiej klasyfikowany jest jako gatunek zagrożony wyginięciem (EN – Endangered).
Dorosłe osobniki spotyka się od kwietnia do lipca.
Morfologia Jest to jeden z największych pająków z rodzaju Pardosa, osiąga do 7,5 mm długości ciała, zwykle mniej ok. 5 mm-6 mm. Istnieje wyraźny dymorfizm płciowy – samica jest szarożółto ubarwiona, samiec jednolicie czarny, ponadto samiec jest mniejszy.
Prosoma ciemnobrązowa, pokryta siwymi włoskami. Odnóża żółtawe, bez widocznej segmentacji. Epigyne samicy trójkątna, z przegrodą o długości 0,5 mm. Opisthosoma szaroczarna, bez wzoru i z białymi włoskami oraz plamkami. Tarsus (na którym się znajduje bulbus) u samca o długości 1 mm, z szarym owłosieniem.
Siedlisko i ochrona Gatunek wysokogórski, występujący poniżej 1400 m n.p.m. Preferuje różne doliny, brzegi strumieni, bogate w kamienie i formacje roślinne oraz wysepki położone na rzece. Jego bliski krewny P. saturiator zwykle występuje powyżej 1400 m.