w latach 1871-1873 był docentem w Katedrze Historii Austriackiej tej uczelni, od 1873 – profesorem zwyczajnym i kierownikiem Katedry Historii Austriackiejdo 1892.
Zajęcia na Uniwersytecie Lwowskim prowadził do 1899, pełniąc dwukrotnie funkcję dziekana Wydziału Filozoficznego1881/1882 i 1897/1898. Wchodził także w skład Komisji Egzaminacyjnej na nauczycieli gimnazjalnych i szkół realnych. Od 1882 wybierany na seniora Instytutu Stauropigiańskiego we Lwowie, założył przy nim w1889 roku Muzeum Archeologiczne gromadzące ukraińskie zabytki, szczególnie sztuki cerkiewnejDr. Izydor Szaraniewicz Kurier Lwowski 1901 nr 337 s. 2-3.
Od 1872 był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie; uczestniczył aktywnie w pracach Akademii, prowadził m.in. korespondencję z sekretarzem generalnym AU Józefem Szujskim. Należał także m.in. do Towarzystwa Halicko-Ruskiej Maticy, Towarzystwa Pedagogicznego we Lwowie oraz Towarzystwa "Proswita". Był członkiem Rady Miejskiej Lwowa.
Uniwersytet Kijowski nadał mu tytuł doktora honoris causa. W 1889 roku papieskim Krzyżem "Pro Ecclesia et Pontifice"Ordery papieskie Kurier Lwowski 1889 nr 103 s. 3 oraz w 1899 roku Orderem Żelaznej Korony III klasyTelegramy Kuriera Lwowskiego. Wiedeń Kurier Lwowski 1899 nr 226 s.