para miała jedną córkę. Podczas I wojny światowej rodzina została deportowana do Aleksandrii.
Od 1922 roku Baron skupiła się całkowicie na pracy literackiej, wybierając pracę w odosobnieniu. Do połowy lat 50. stworzyła najważniejsze dzieła w swoim dorobku oraz umocniła swą pozycję w historii współczesnej literatury hebrajskiej. Została pierwszą laureatką Nagrody Bialika (1933), otrzymała także Nagrodę Brennera. Jej proza charakteryzowała się wrażliwością na krzywdę słabszych i uciskanych, w szczególności zwracając uwagę na losy kobiet. Mocne emocje i gniew z wczesnych opowiadań zastąpiły w dojrzałej twórczości aluzje i niedopowiedzenia. Jaakow Fichman stwierdził, iż Baron „osiągnęła w prozie swej iście poetycką melodyjność i przejrzystość”. Na jej dorobek składa się 80 opowiadań i jedna nowela, a także przekłady literackie na hebrajski, m.in. Pani Bovary Gustave’a Flauberta, czy dzieła Antona Czechowa i Jacka Londona.
Zmarła 20 sierpnia 1956 roku w Tel Awiwie.
Przypisy
Kategoria:Izraelscy prozaicy Kategoria:Laureaci Nagrody Bialika Kategoria:Prozaicy XX wieku Kategoria:Tłumacze na język hebrajski Kategoria:Żydowscy prozaicy Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1956