Podstawki ciasno upakowane, z 4 sterygmami, bez sprzążek w podstawie, 35–40 × 5–7 µm. Zarodniki kuliste, z grubymi, zaokrąglonymi i płaskimi brodawkami, brązowe, 5,5–6 × 4,5–5 µm. Cystyd brak. Reakcje chemiczne Kapelusz i miąższ pod wpływem KOH barwi się na oliwkowozielono. Gatunki podobne Kolczakówka sinostopa być pomylona z innymi gatunkami kolczakówek, zwłaszcza z kolczakówką piekącą Hydnellum peckii. Odróżnia się od niej jasnym, mięsnobrązowym kapeluszem, barwą miąższu i występowaniem pod drzewami liściastymi. Różni się także zielonkawoniebieską podstawą trzonu i reakcją z KOH: pod jego wpływem miąższ i kapelusz kolczakówki sinostopej barwi się na oliwkowozielono.

Występowanie i siedlisko Podano stanowiska kolczakówki sinostopej w dwóch regionach zachodniej Kanady oraz w Europie; tu głównie na Półwyspie Skandynawskim. Na terenie Polski 3 jego historyczne już stanowiska podano w latach 1902–1904, później zresztą stwierdzono, że grzyby opisane na nich jako Sarcodon glaucopus należały do innych gatunków. W 2006 r. w Czerwonej liście roślin i grzybów Polski sarniaka sinostopego uznano za gatunek na terenie Polski wymarły. Jednak znajdował się na liście grzybów chronionych.