Z początku utrzymywała się z pracy krawcowej. W 1908 roku przeniosła się do Warszawy, gdzie w 1911 roku ukazało się jej debiutanckie wydawnictwo: zbiór opowiadań Cholem un wor, w którym bawiła się różnymi konwencjami i stylami, tworząc teksty nawiązujące do baśni, jak i realistyczną prozę. Na tle ówczesnej literatury jidyszowej opowiadania wyróżniały się złożonymi opisami przyrody. W Warszawie ukazały się także jej pierwsze bajki i wiersze dla dzieci w antologii Fraje minuten (1913). Po wybuchu I wojny światowej Rejzen powróciła do Mińska, gdzie w latach 1916–1921 pracowała jako nauczycielka oraz opublikowała kilka książeczek dla dzieci.
W 1921 roku wyjechała do Wilna. W tym okresie współpracowała m.in. z polskim „Undzer Tog”, angielskim „Cajt”, ryskim „Frimorgn”, czy amerykańskimi „Forwerts” i „Cukunft”. W 1924 roku wydała pierwszy tomik poezji pt. Lider, który ukazał się nakładem lokalnego oddziału Związku Literatów i Dziennikarzy Żydowskich. Utwory w zbiorze charakteryzują się prostotą formy i treści często łączoną z sentymentalną ludowością. Ważnym tematem jest tu światowy konflikt zbrojny i jego konsekwencje, nierzadko przedstawione z perspektywy kobiet, w tym nowe dla tego konfliktu doświadczenie kontaktu z gazami bojowymi.