Była współautorką oświadczenia opracowanego w marcu 1979 i opublikowanego w książce Teresy Prekerowej poświęconej działalności konspiracyjnej „Żegoty”, w którym liczbę dzieci, którym „Żegota” w różnorodny sposób udzielała pomocy, wraz z Ireną Sendlerową, Izabelą Kuczkowską oraz Jadwigą Piotrowską, określiły na ok. 2500.

Była oficerem Armii Krajowej w stopniu porucznika. W lipcu 1944 otrzymała przydział w Oddziale IV kwatermistrzowskim Komendy Głównej Armii Krajowej, gdzie działała w Szefostwie Produkcji Konspiracyjnej „Cieśla” („Perkun”, „Waga”, „Drzewo”). W powstaniu warszawskim została przydzielona do Kierownictwa Produkcji Uzbrojenia. Po zakończeniu powstania warszawskiego opuściła Warszawę wraz z ludnością cywilną.

Po II wojnie światowej zamieszkała przy ul. Ciasnej w Warszawie. Od 1945 była kierownikiem VI Ośrodka Współdziałania Społecznego w Warszawie. Następnie była działaczką i członkinią rad narodowych w Warszawie – dzielnicowych w Wilanowie i Mokotowie oraz Rady Narodowej m. st. Warszawy. Pracowała jako kurator i była ławnikiem sądu dla nieletnich.

Życie prywatne Była żoną pisarza Wacława Rogowicza (1879–1960), szwagierką Jana Antoniego (1881–1945) i Stefana (1891–1946).

Zmarła 4 października 1986 w Warszawie, w wieku 80 lat.