Wsławiła się tym, że z obserwowane przez tajne carskie służby mieszkania wywiozła broń i materiały wybuchowe, zachowując zimną krew.
W 1918 wyjechała na studia wyższe do Krakowa. W latach 1919–1920 pracowała Poselstwie RP w Bukareszcie.
Od 1920 wyszła za Karola Lilienfelda-Krzewskiego. Zwolniła się z pracy i zamieszkała w Warszawie. W 1926 podjęła pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako referentka. Pracowała z drugim mężem, dyplomatą Michałem Rogóyskim.
Działała w Oddziale Żeńskim FIDAC jako wiceprezeska i członkini sekcji prasowej.
Za odwagę oraz brawurowo przeprowadzone akcje dywersyjno-sabotażowe została odznaczona: 17 maja 1922 Srebrnym Krzyżem Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7573, a także Krzyżem Niepodległości z Mieczami, Odznaką "Za wierną służbę" oraz Krzyżem POW.
W 1939, po wybuchu II wojny światowej, przez Rumunię trafiła do Francji, a w 1940 do Wielkiej Brytanii. Tam zmarła.
Upamiętnienie Została wspomniana w piosence Wszak już blisko rok.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1993 Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Za wierną służbę” Kategoria:Odznaczeni Odznaką pamiątkową Polskiej Organizacji Wojskowej