Najważniejszym skutkiem procesu była likwidacja postfeudalnych form gospodarki rolnej oraz zastąpienie ich stosunkami kapitalistycznymi. W wymiarze ekonomicznym przyniósł on wzrost produkcji rolnej. W wymiarze socjalnym dezamortyzacja doprowadziła do pauperyzacji mas chłopskich i w konsekwencji narastania napięć społecznych na wsi. W wymiarze ekologicznym jej rezultatem była katastrofalna deforestacja Hiszpanii, a w kulturowym utrata części dziedzictwa artystycznego kraju. Cele reformatorów w większości nie zostały osiągnięte. Sanacja finansów publicznych okazała się krótkoterminowa, aczkolwiek pozycja Kościoła została znacząco osłabiona, pozostał on kluczowym graczem na krajowej scenie politycznej. Beneficjentem dezamortyzacji okazała się nie warstwa średnia, ale latyfundyści i wielka burżuazja.
Nazwa mały|lewo|160px|ruiny klasztoru kartuzów, prowincja Valladolid W nowożytnej Europie terminem „amortyzacja” określano gromadzenie dóbr martwej („morte”) ręki, najczęściej przez instytucje kościelne (zakony, klasztory, parafie, biskupstwa itp), rzadziej komunalne (wiejskie, gminne, miejskie), niekiedy również inne (np. instytucje charytatywne, oświatowe lub zakony rycerskie). Dobra te w znacznej części sprowadzały się do własności ziemskiej;