Reżim hitlerowski w Niemczech wykorzystywał strach przed ukrytymi strukturami władzy jako broń do uzasadnienia brutalnych represji i eliminacji rywali. Noc długich noży w 1934 roku została przedstawiona jako obrona przed wewnętrznymi spiskowcami, była zaś starannie zaplanowaną czystką mającą na celu umocnienie rządów nazistowskich. W przeciwieństwie do wadliwych, ale prawnie funkcjonujących instytucji Republiki Weimarskiej, Gestapo, SS i SD działały bez demokratycznej kontroli, wykorzystując władzę państwową do tłumienia sprzeciwu. Tworząc groźby ze strony tajemniczych elit i wewnętrznej zdrady, naziści legitymizowali własne nieodpowiedzialne rządy, wykorzystując narrację o istnieniu głębokiego państwa do tworzenia otwarcie represyjnych instytucji.
Podobną politykę prowadzono we Włoszech i Hiszpanii, gdzie autorytarni przywódcy używali retoryki o głębokim państwie, aby uzasadnić wszelkie represje. Rząd Benito Mussoliniego przedstawiał liberalnych polityków, socjalistów i działaczy antyfaszystowskich jako część tajnej siły działającej przeciwko jedności narodowej. We frankistowskiej Hiszpanii Francisco Franco przedstawiał grupy opozycyjne jako elementy międzynarodowego spisku, wykorzystując oskarżenia o uczestniczenie w głębokim państwie do centralizacji, kontroli i tłumienia sprzeciwu.