Kolejną stanowi processus cultriformis, wyrostek kości przyklinowej prawie sięgający brzegu anterior pterygoid vacuity, jeszcze jedną duże anterior interpterygoid vacuity o zaostronym brzegu przednim i zaokrąglonym brzegu tylnym. Cechą diagnostyczną jest też krótkie spojenie żuchwy, liczby zębów której nie udało się ustalić. Zachował się grzbiet brzuszny żuchwy, natomiast os spleniale w budowie spojenia nie uczestniczy. Czaszka jest osadzona na długiej szyi liczącej 39 kręgów.
Systematyka Znalezisko wspomniał w 2001 F. Robin O'Keefe w analizie kladystycznej plezjozaurów, jednak nie zaliczył go do odrębnego rodzaju. Uznany przez się poprzednio za przedstawiciela Eurycleidus okaz przeniósł do odrębnego rodzaju w kolejnego publikacji wydanej 3 lata później.
Nowy rodzaj otrzymał nazwę Plesiopterys. Pierwszy człon nazwy rodzajowej, Plesio, oznacza po grecku blisko, przy, stary. Wykorzystali go również kreatorzy nazwanego w 2021 taksonu Plesiopharos, podając jako źródłosłów greckie πλησίον [plēsíon] (bliski), zwracając jednak uwagę, że jest to nawiązanie do grupy plezjozaurów. Drugi człon nazwy, pterys, oznacza po grecku skrzydło. Autor odnosi go jednak nie do płetw zwierzęcia, ale do kości skrzydłowej, jednak z kości budujących mózgoczaszkę, którą uznaje, jak pisze, za ważną cechę tego taksonu.