Okupacja Iraku (, ), w polskim piśmiennictwie spotykane jest także określenie stabilizacja Iraku> – okres w historii Iraku rozpoczęty inwazją wojsk koalicji pod przewodnictwem USA w marcu 2003 roku, która doprowadziła do obalenia rządów Partii Baas kierowanej przez Saddama Husajna, a zakończony wycofaniem wojsk amerykańskich z Iraku w 2011 roku.
Wojska okupacyjne pochodziły głównie ze Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i Polski, ale także 29 innych państw dostarczyło niewielką liczbę żołnierzy lub inny rodzaj pomocy. W tym okresie również dziesiątki tysięcy pracowników prywatnych firm wojskowych – w większości z zagranicy – było zatrudnionych przy ochronie infrastruktury i obsłudze personelu baz wojskowych.
Ten okres w historii Iraku charakteryzował się radykalnymi przemianami, obaleniem autorytarnego reżimu, demokratyzacją i liberalizacją życia społecznego, upowszechnieniem realnego korzystania z praw politycznych przez obywateli oraz normalizacją stosunków Iraku z szeregiem państw, z którymi wcześniej istniały napięcia, a niekiedy wrogość. Zakończył się również ucisk niektórych grup etniczno-religijnych.