Nie są znane okoliczności powstania portretu, jest datowany na ok. 1810 na podstawie szacowanego wieku dziewczynki. Markiz de Montehermoso cenił Goyę, w 1801 złożył u niego zamówienie na obraz alegoryczny, które jednak nie doszło do skutku. Prawdopodobnie przy innej okazji zamówił obraz córki.
W hiszpańskim malarstwie epoki rzadko wykonywano portrety dziecięce. Ponadto obowiązywały sztywne konwencje – dzieci przedstawiano niczym pozbawione emocji lalki oraz pomniejszone wersje dorosłych. Ten gatunek zaczął się rozwijać w okresie Oświecenia, kiedy zauważono w dziecku własną indywidualność. Goya był ważnym eksponentem portretu dziecięcego, przedstawiał dzieci w bardziej naturalny sposób.
Opis obrazu Przedstawiona na obrazie María Amalia ma około dziesięciu lat. Została przedstawiona w całej postaci, w pozycji stojącej i w centrum kompozycji. Ma na sobie sięgającą do kostek, półprzezroczystą białą sukienkę z gazy z wysokim stanem, według obowiązującej wśród dorosłych arystokratek mody. Delikatnie trzyma rąbek sukni w lewej ręce, a w prawej bukiet lilii, symbol czystości i dziewictwa. Nosi baletki, co sugeruje, że uczy się poruszać z gracją. Jej włosy są zebrane z tyłu w prosty sposób, odsłaniając różową twarz, na której rysuje się nuta melancholii. Tło nie jest tu neutralne, jak w większości portretów Goi.