mały|259x259px| Początek pierwszego rozdziału. Rękopis drezdeński.Księga mego dziada Korkuta (azer. کتاب دده قورقود tur. Dede Korkut Kitabı) – najsłynniejsza spośród epickich opowieści Oguzów. Utwór został przetłumaczony na wiele języków. W 2015 roku ukazało się jego polskie tłumaczenie na podstawie rosyjskiego przekładu Wasilija Bartolda. Wydano je z okazji 540-lecia nawiązania i 20-lecia odrodzenia azerbejdżańsko-polskich stosunków dyplomatycznych, a tłumaczem był Jerzy Lubach. W listopadzie 2018 roku epicka kultura, opowieści ludowe i muzyka Dziadka Korkuta zostały wpisane na listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO na wniosek Azerbejdżanu, Kazachstanu i Turcji

Historia W XVIII i XIX wieku Biblioteka Królewska w Dreźnie nabyła dużą partię arabskich rękopisów. Wśród nich znalazł się rękopis Księgi mego dziadka Korkuta. Po raz pierwszy informacja o nim została zapisana w pochodzącym z ok. 1750 roku ręcznie pisanym katalogu Carla Augusta Scheurecka Codices Manuscripti Orientales. Manuskrypt był jednym z 278 orientalnych rękopisów, a bibliotekarz nadał mu niemiecki tytuł Leben und Taten des Dede Korkut in oghusischer Sprache.