17 lutego 1943 został jednak mianowany najmłodszym feldmarszałkiem w armii niemieckiej.
Przez następne cztery miesiące nadal dowodził Luftflotte 4 i przyczynił się znacznie do uratowania niemieckiego frontu zimą 1943 r. i sukcesu zwycięskiej kontrofensywy von Mansteina pod Charkowem.
Richthofen był człowiekiem trudnym do współpracy – upartym, aroganckim i nietolerancyjnym. Niemal nigdy nie ukrywał też swej pogardy dla wojsk lądowych. Mimo to był niezwykle ceniony za swe umiejętności przez dowódców polowych na froncie wschodnim. Feldmarszałek von Manstein uważał go za najznamienitszego dowódcę wojsk lotniczych jakiego miały Niemcy w II wojnie światowejErich von Manstein Stracone zwycięstwa, Dom Wydawniczy Bellona, 2001, t. I, s. 237. i po odwołaniu Richthofena bezskutecznie prosił Hitlera o ponowne skierowanie feldmarszałka na front wschodni.
thumb|Feldmarszałek Wolfram Freiherr von Richthofen podczas narady na froncie włoskim W czerwcu 1943 Richthofen został skierowany do Włoch, gdzie objął dowodzenie nad 2 Flotą Powietrzną. Walczył z lądującymi na Sycylii i Półwyspie Apenińskim aliantami, lecz ich przewaga w powietrzu była tak duża, iż jego siły znajdowały się w permanentnej defensywie.