W 1872 roku przeniósł się do Petersburgu i porzucił nauczanie. Tworzył poezję oraz skupił się na działalności społecznej, pełniąc funkcję sekretarza centralnego oddziału rosyjskiego towarzystwa krzewienia kultury pośród Żydów. Za tę działalność, którą uznano za antycarską, został w 1872 roku uwięziony i następnie zesłany do Pudożu. Zrehabilitowano go w 1880 roku, po czym powrócił do Petersburga i dołączył do redakcji „Ha-Melic”. Na łamach gazety przedstawiał swoje liberalne, oświeceniowe poglądy w licznych artykułach i felietonach. Z nadejściem żydowskich ruchów narodowościowych pozostał przy swoich poglądach, co doprowadziło do waśni z Mosze Lejbem Lilienblumem. Uważał, że emigracja Żydów do Ziemi Izraela powinna się odbywać jedynie pod warunkiem porzucenia ortodoksji i zamiast aliji zachęcał do wyjazdu do Stanów Zjednoczonych. Dołączył do redakcji Słownika encyklopedycznego Brockhausa i Efrona, dla którego opracował hasła dotyczące historii Żydów i literatury hebrajskiej.
Jego twórczość inspirowała literatów i intelektualistów