Od roku 1911 wydawał czasopismo Straż (Straža), określane jako pismo wolnej myśli, a następnie pismo Pijemont (Пијемонт).
W czasie I wojny światowej trafił na front i został wzięty do niewoli austro-węgierskiej. Trzy lata spędził w obozie jenieckim w Neusiedl am See. Po zakończeniu wojny powrócił do Belgradu i rozpoczął pracę w piśmie Beogradski dnevnik - pisał głównie artykuły wstępne i polemiki o charakterze politycznym. W sierpniu 1922 objął stanowisko redaktora naczelnego czasopisma. W swoich tekstach koncentrował się na krytyce Partii Radykalnej i jej przywódców, Nikoli Pašicia i Stojana Proticia, był także krytykiem projektu konstytucji Królestwa SHS, uznając, że jest sprzeczna z duchem demokracji. W roku 1923 nawoływał króla Aleksandra do wprowadzenia dyktatury, aby ukrócić samowolę partii politycznych.
W roku 1929 związał się z pismem Balkan, wydawanym przez Svetolika Savicia. W tym czasie Cicvarić pisał głównie o skandalach, przestępstwach, odwoływał się do niesprawdzonych plotek i pogłosek. Artykuły Cicvaricia określano mianem rewolwerowego dziennikarstwa (revolveraško novinarstvo). W każdym kolejnym numerze pisma pojawiały się sprostowania wcześniejszych artykułów. W latach 30. często wyrażał poglądy antychorwackie i antysemickie.