W chwili wybuchu wojny włosko-tureckiej zostały one zawezwane do kraju. Grupa kanonierek dotarła na Morze Czerwone, ale musiały wstrzymać rejs z powodu braku węgla; dowódca włoskich sił w regionie obawiał się, że ich celem jest przewiezienie wojsk arabskich z Półwyspu Arabskiego do Erytrei, rozpoczął więc przeszukiwanie okolicznych wybrzeży i 7 stycznia odnalazł turecką eskadrę w porcie Al-Kunfuza. Włoski krążownik „Piemonte” i niszczyciele „Artigliere” i „Garibaldino” w trzygodzinnym boju rozstrzelały kanonierki „Gökçedağ”, „Refahiye”, „Ayintab”, „Ordu” i „Bafra” typu Taşköprü, a także kanonierkę „Kastamonu” i holownik „Muha”; zdobyły też uzbrojony jacht „Şipka”.
„Taşköprü” i „Malatya”, wraz z kanonierkami „Yozgat” i „Beyruth”, oraz krążownikiem torpedowym „Peyk-i Şevket” były internowane w Suezie i zostały zwolnione po zakończeniu działań wojennych i wycofaniu się wojsk tureckich z Cyrenajki w styczniu 1913 roku. Los „Seddülbahira” jest niejasny: jednostka nie jest wspominana w tureckich dokumentach po wrześniu 1909 roku. Prawdopodobnie została zatopiona przez grecki torpedowiec Nr 14 w nocy z 22 na 23 listopada 1912 roku podczas I wojny bałkańskiej. Grecka jednostka napotkała turecki okręt stojący na kotwicy, którego załoga porzuciła go, otwierając kingstony.