Kazimierz Kognowicki (ur. 10 lutego 1746 w Łanczanowie, zm. 22 marca 1825 w Przeworsku) – polski zakonnik rzymskokatolicki, jezuita, wydawca, historyk Sapiehów.

Życiorys Urodził się 10 lutego 1746 w Łanczanowie k. Kowna i uczył się retoryki w kowieńskich szkołach jezuickich. W 1764 wstąpił do zakonu jezuitów i w latach 1767–70 uczęszczał na wykłady na Akademii Wileńskiej.

W latach 1770–72 kierował oraz był nauczycielem retoryki, poetyki i matematyki w kolegium jezuickim w Mereczu. Po kasacie zakonu jezuitów przyjął święcenia kapłańskie w 1774 oraz objął stanowisko nauczyciela w szkole Komisji Edukacji Narodowej w Grodnie.

W 17781 zrezygnował z nauczania i w następnym roku udał się w pielgrzymkę do Rzymu, po drodze zwiedzając Kraków, Śląsk, Austrię, Republikę Wenecką, oraz miasta na półwyspie apenińskim: Udine, Padwę, Ferrarę, Bolonię, Florencję, Spoletto, Asyż. W 1783 wydał w Warszawie opis swojej podróży pod tytułem „Droga rzymska z nawrotem do swojej ojczyzny nie bez gościńca nazad powróconego księdza Kazimierza Kognowickiego, nauk wyzwolonych i filozofii doktora”.