Szczególnym miejscem, w którym w starożytności rozbrzmiewała muzyka Izraela, była Świątynia Jerozolimska, żydowskie sanktuarium par excellence. To w świątyni rozbrzmiewał śpiew antyfonalny i responsorialny. W Jerozolimie wykonywano psalmy, w ich najróżniejszych kategoriach, zarówno błagalne, jaki uwielbienia. Po zburzeniu Drugiej Świątyni w roku 70 zaczął obowiązywać zakaz używania instrumentów w liturgii. Synagoga wypracowała nowe formy żydowskiej muzyki wokalnej. Żydzi w diasporze ulegali wpływom środowisk, w których przyszło im żyć. W świecie greckim zaadaptowano skale heptatoniczne. Wpływy hiszpańskie zaobserwować można w muzyce synagogalnej Żydów sefardyjskich, niemieckie i wschodnioeuropejskie u Żydów aszkenazyjskich. Pierwszoplanową rolę w kształtowaniu muzyki żydowskiej odgrywali zawsze kantorzy synagogalni. Przy synagogach w Europie istniały duże chóry, wykonujące śpiewy liturgiczne z okazji uroczystości religijnych i wydarzeń ważnych dla społeczności.
Szczególne miejsce zajmuje muzyka chasydów, rozwijająca się przed II wojną światową na dworach świątobliwych cadyków. Muzyka chasydów, prawie zawsze anonimowego autorstwa, łączyła śpiewy z radosnymi tańcami mającymi charakter adoracji Boga.