Były to:

Klinika ortopedyczna – posiadała 180 łóżek dla kobiet, mężczyzn i dzieci, oddział operacyjny z 3 salami operacyjnymi, nadto gipsownię, gabinet rentgenowski, laboratorium, salę sportową, pomieszczenia do fizykoterapii, masażu i kąpieli leczniczych. Szkoła dla dzieci niepełnosprawnych. Leczenie ortopedyczne wymagało często leczenia w dłuższym przedziale czasowym, niekiedy kilkuletnim. Na zajęcia dzieci uczęszczały, korzystając ze sprzętu ortopedycznego, zaś najbardziej chore dzieci („przykute do łóżka”) były uczone przez siostry zakonne przy łóżkach. Dla najmłodszych pacjentów szpitala, pochodzących przeważnie z ubogich rodzin, 10 listopada 1928 roku otwarty został oddział przedszkolny. Dom dla niepełnosprawnych – lokowani tam byli pacjenci wymagający stałej opieki lekarskiej. Cztery warsztaty: ortopedyczny, mechaniczny, kowalski, papierniczy, w których niepełnosprawni mogli uczyć się zawodu. Pierwszym dyrektorem szpitala został dr Hermann Bernhard Watermann (1898–1963). W czasie zarządzania kliniką, w 1938 roku, habilitował się na Uniwersytecie w Królewcu na podstawie pracy „Muskelmechanische Probleme bei Hüftgelenksgabelung, Pfannendachplastik und anderen Eingriffen an den unteren Gliedmaßen“. W 1942 roku powołany został na kierownika nowo powstałej Kliniki i Katedry Ortopedii Akademii Medycznej w Gdańsku.