6 marca protesty przerodziły się w strajk powszechny – częściowo pracowały tylko fabryki Scheiblera, Poznańskiego, Kindermanna, Stillera oraz Wima. W Pabianicach nie pracowały niemal wszystkie fabryki z wyjątkiem fabryki Kruschego, gdzie pracowało około 200 osób. Ponadto strajk objął wszystkich robotników w Zduńskiej Woli, Konstantynowie Łódzkim, Bełchatowie i Zelowie oraz większość robotników w Zgierzu. Do protestów dołączyli się również chałupnicy i tkacze ręczni.
Ponadto przez okres strajku dochodziło do zgromadzeń i protestów również m.in. Ozorkowie, Piotrkowie Trybunalskim, Aleksandrowie Łódzkim, Rudzie Pabianickiej, Zelowie, Bełchatowie, Konstantynowie Łódzkim, w protestach zaś wzięło udział około 120 tys. robotników.
Zamieszki w Pabianicach 17 marca delegacja związków zawodowych włókniarzy rozpoczęła w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej w Warszawie pertraktacje z przemysłowcami związane z podpisaniem nowej umowy zbiorowej. Jednocześnie przebieg ustaleń przekazywany był drogą telefoniczną przez posła Antoniego Szczerkowskiego, a następnie pantoflową. Tego dnia licznie gromadzący się włókniarze w pabianickim Domu Robotniczym zostali zainspirowani przez członka Komunistycznej Partii Polski, Jana Morawskiego, do protestów. 5 tysięczny tłum wyszedł na ulicę, a policja otworzyła ogień do protestujących.