Pocisk moździerzowy jako granat ręczny – pocisk wykorzystywany jako granat ręczny w czasie II wojny światowej.
Historia Większość pocisków moździerzowych użytkowanych podczas II wojny światowej, zawierała zapalniki uderzeniowe, które wykorzystywały oddziaływanie fizyczne pocisku uderzającego na przykład w pancerz, skałę lub ziemię celem wywołania detonacji. Powodowało to wybuchy na powierzchni, a im głębiej główny ładunek wbijał się w ziemię zanim eksplodował, tym większa ilość eksplozji była pochłaniana przez błoto i glebę – z tego powodu konstruktorzy broni opracowali zapalniki, które były bardzo wrażliwe. Aby zapobiec przedwczesnemu ich wybuchowi, zastosowano zapalniki uderzeniowe z dwuetapowym procesem uzbrajania. Oznaczało to, że bezpiecznik musiał być usunięty, po czym następował wystrzał pocisku z rury moździerza. Żołnierze, którzy chcieli użyć takich pocisków moździerzowych jako granatów ręcznych, musieli wyciągnąć bezpiecznik i uderzyć ogonem pocisku o coś trwałego. Większa siła wybuchowa pocisku moździerzowego, czyniła go o wiele bardziej śmiercionośnym niż granat.